Έχω ένα φίλο

ισπανό. Πανέξυπνος. Μυαλό ξυράφι, από τους καλύτερους σε αυτό που κάνει. Με πολλά ταλέντα.

Επίσης είναι μεγάλος αλήτης. Γαμώ τα παιδιά. Αν ήταν από τη Σαλονίκη θα ήταν από τις 40 εκκλησιές ή το πολύ πολύ από τα πέριξ της Ναυαρίνου.

Τις προάλες έκανε κάτι που ποτέ στη ζωή μου δεν το είχα προσέξει και να φανταστείς ότι δεν πάσχω από τίποτα περίεργα σύνδρομα. Ξέχασα να σου πω ότι είναι και φοβερός μίμος.

Λοιπόν, μου λέει, “Εσείς οι Έλληνες όταν μιλάτε είναι σαν να κλαίτε”. Τον κοιτάω με απορία, γιατί συνήθως όταν μιλάω ελληνικά γκαρίζω. Και συνεχίζει, “Εμείς οι Ισπανοί όταν μιλάμε δε μιλάμε, φωνάζουμε” και ακολουθεί επίδειξη. “Όντως”, σκέφτομαι μέσα μου έτσι μιλάνε. “Οι Ιταλοί από την άλλη όταν μιλάνε, είναι σα να σου κάνουνε καμάκι ή σαν να θέλουν να σου πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες” και ακολουθεί η δεύτερη επίδειξη. “Σωστά”, ξανασκέφτομαι. “Εσείς κάνετε…” και μένω με το στόμα ανοιχτό.

Για να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Βασικά τρόμαξα!