Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας εγκαθίστανται με ρυθμούς χελώνας ελέω γραφειοκρατίας και οι σεμνοί και ταπεινοί, ποιος ξέρει ποια lobby τους πιέζουν, ανοίγουν δημόσιο διάλογο για πυρηνική ενέργεια. Τα παραδοσιακά ΜΜΕ τους δίνουν χέρι βοηθείας (δες λεζάντα του άρθρου, με ατεκμηρίωτη πληροφορία) και εμείς είμαστε απλοί παρατηρητές. Αλλά τι να περιμένεις όταν η ανάπτυξη προέχει του sustainability (πώς λέγεται αυτό στα ελληνικά;). Και φυσικά, όταν και εμείς αγοράζουμε από το Κοζλοντούι, γιατί να μην έχουμε εδώ δίπλα ένα “δικό μας” εργοστασιάκι.
Βρωμάει χοντρή μίζα. Σε επίπεδο κεφαλής πια. Και όλα αυτά ακούγονται όλο και περισσότερο εδώ και 2 χρόνια.
ΌΧΙ ΠΥΡΗΝΙΚΑ! Ούτε εδώ, ούτε πουθενά!
Υ.Γ.: Σίγουρα θα επανέλθω κάποια στιγμή στο μέλλον.


2 σχόλια
Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008 σε 16:55
“αειφορία” είναι πιστεύω ο κατάλληλος όρος
Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009 σε 21:07
“βιωσιμότητα” θα έλεγα από την άλλη εγώ