Το αχνό φως της οθόνης* τής φώτιζε το πρόσωπο και στη σκοτεινή αίθουσα κατέβαιναν όλα τα αστέρια που έχουν ανταμωθεί ποτέ. Τι όμορφα τσιμπήματα!
* Max Richter – The Tartu Piano
Γράψτε ένα σχόλιο
Filed under προσωπικά
Tagged as σκέψεις, εκείνη, μουσική
Fill in your details below or click an icon to log in:
You are commenting using your WordPress.com account. ( Log Out / Αλλαγή )
You are commenting using your Twitter account. ( Log Out / Αλλαγή )
You are commenting using your Facebook account. ( Log Out / Αλλαγή )
Connecting to %s
Να ειδοποιούμαι μέσω mail για σχόλια που θα ακολουθήσουν.
Get every new post delivered to your Inbox.
