Memory

Υπάρχει τίποτα που έχει μείνει όρθιο;

Κάτι που να θυμάμαι και να μην έχει αλλάξει προς το χειρότερο;

Η επαρχία που μεγάλωσα και για την οποία είμαι περήφανος;

Πώς μεταλλάσσεται έτσι το περιβάλλον;

Από τα μικρά μέχρι τα μεγάλα;

Πού είναι ο κόσμος που κάποτε ασχολούνταν με τα κοινά;

Οι σύλλογοι γυναικών;

Οι πολιτιστικοί σύλλογοι;

Τα πανηγύρια;

Οι άνθρωποι του πνεύματος;

Οι ουσιαστικοί καυγάδες στην πλατεία και στα καφενεία;

Τα πάρκα;

Τα προσφυγικά σπιτάκια;

Οι φίλοι;

Οι αλάνες;

Η φύση;

Οι χαρούμενοι άνθρωποι;

Οι παρέες;

Οι μεγάλες παρέες;

Οι γειτονιές;

Οι κόντρες με τα ποδήλατα;

Οι βουτιές από την προβλήτα;

Οι περιπέτειες;

Η βόλτα στην παραλία κάθε βράδυ;

Τα γραφικά μαγαζάκια;

Οι σιδερένιες πόρτες που βάφονταν κάθε άνοιξη;

Τα ταξίδια με το σαράβαλο;

Η μυρωδιά των φαγητών;

Τα λασπωμένα παπούτσια;

Τα άλματα και το κρέμασμα στο κλαδί στην άκρη του γκρεμού;

Η φασαρία για το ποιος θα παίξει στο καλό γήπεδο;

Τα γειτονικά χωριά και τα απροσδόκητα στο ταξίδι προς τα εκεί;

Οι «κωλόγεροι» που σε κυνηγούσαν, αλλά εσύ πάλι περνούσες από εκεί;

Οι μελανιές;

Οι πληγές στα γόνατα;

Τα νεράντζια;

Οι τζιτζιφιές;

Η αδρεναλίνη;

Όλα στη ναφθαλίνη. Η μνήμη, τα κορμιά, οι σκέψεις, τα συναισθήματα.

Δεν νοιώθω τίποτα.

Ή μήπως η οργή και ο πόνος και η στεναχώρια με μαράζωσαν;

ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΦΤΑΙΕΙ;

Κρίμα.

Εκεί είδα Miro πρώτη φορά από κοντά.

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s