Category Archives: προσωπικά

Αποσυμπίεση

Το αίμα στο κεφάλι, τα μηνίγγια έτοιμα να σπάσουν, μυρωδιές που αν αναπνεύσεις λιποθυμάς και ανάμεσά τους μία τεράστια απόσταση που σε κάνει να θες πάρεις στο επόμενο αεροπλάνο και να ουρλιάξεις* μέχρι να μην μπορείς να σταθείς στα πόδια σου.

Θυμός και απόγνωση.

* 65daysofstatic – The distant & mechandised glow of eastern european dance parties

10 Σχόλια

Filed under προσωπικά, Πολιτικά

Μαύρος κύκνος

Just raise your eyes

Το αχνό φως της οθόνης* τής φώτιζε το πρόσωπο και στη σκοτεινή αίθουσα κατέβαιναν όλα τα αστέρια που έχουν ανταμωθεί ποτέ. Τι όμορφα τσιμπήματα!

* Max Richter – The Tartu Piano

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

Προχωρημένο φθινόπωρο

Looking glass?

Τα φύλλα πέφτουν στις αυλές για να φέρουν γειτονικές ιστορίες πιο κοντά.

Αυτό μου καρφώθηκε στο μυαλό όπως περνούσε το ποδήλατο πάνω από τα χαλκοκόκκινα φύλλα*.

* Keep Shelly in Athens – Running Out Of You

2 Σχόλια

Filed under προσωπικά

Sweet sweet post

Eternal love

Beach house – Used to be

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

Ταβανοσκόπηση

Μαλάκα μου, αυτό το κομμάτι* πώς το έχασα; Τι άλλο έχω χάσει άραγε; Πόσα από αυτά που περνάνε γίνονται αντιληπτά και πόσα ακουμπάνε…Τι στίχος…

βλέπεις τον άνθρωπο μικρό,
που τον πατάν στ’ αλήθεια
τα πόδια του τα ίδια,
τα πόδια του τα ίδια…

——–

Αν χτυπούσε τώρα το τηλέφωνο ποιος θα ‘θελα να ‘ταν στην άλλη άκρη; Τι θα μου έλεγε; Και τι θα συνέβαινε αν δεν χτυπήσει;

——–

– «Περνάς την κρίση του ενός έτους. Νομίζω ότι το γράφει και στο συμβόλαιό σου!»
– Ναι, αλλά…

——–

Είναι κάτι κορίτσια με μάτια κρυστάλλινα. Στο φως οι ανακλάσεις σε ζαλίζουν και «τσακ!» εκεί χωρίς να το καταλάβεις σου κόβουν τους κόμπους που με τόση επιμονή έχεις δέσει.

——–

Τελικά το τηλέφωνο χτύπησε. Καλύτερα να μη χτυπούσε. Και φυσικά έπεσα έξω στις προβλέψεις μου. Από την άλλη, χέστηκα…σάμπως σταμάτησε η γη να γυρίζει γύρω από τον ήλιο;

——–

Πάλι η σκέψη μου στη μνήμη…Πώς μυρίζει το κατώι στο χωριό; Προσπαθώ να θυμηθώ την ανάμικτη μυρωδιά της ρίγανης, του θυμαριού, του σκόρδου και του λαδοτυριού, αλλά μάταια. Τι συνηθίζω και τι ξεχνάω;

——–

Του άλλου του έγραψα μήνυμα πριν δύο μέρες και ακόμα δεν έχει βρει χρόνο να απαντήσει…θα το ξέχασε. Μαλάκας. Τον αγαπάω όμως.

——–

Κενό.

——–

Μισή ώρα πέρασε και ακόμα το ταβάνι είναι στη θέση του. Πρέπει να βάλω φωτιστικό στο δωμάτιο…δε γαμιέται…μη σώσει και βάλω. Βαριέμαι.

——–

Πόση ώρα φαντάζομαι ήχους και εικόνες; Πωπω! Χάσιμο…

——–

Νομίζω ότι αυτό** θα γίνει το soundtrack της εβδομάδας.

* Θανάσης Παπακωνσταντίνου/Σωκράτης Μάλαμας – Διάφανος
** Karen Elson – The Ghost Who Walks

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

Ήρθε!

Fidusa fixie

Στις πρώτες μου μνήμες συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων και εκείνες οι στιγμές πάνω στο κόκκινο μικροσκοπικό ποδηλατάκι που κράτησα μέχρι να το δώσω σε οικογενειακό μας φίλο που το λαχταρούσε για καιρό, αν θυμάμαι καλά το βλέμμα του. Εκείνο το μικρό ποδηλατάκι, αρχικά με τις βοηθητικές του και πολύ σύντομα χωρίς αυτές, με πήγαινε στα όρια της γειτονιάς μου. Στο πάρκο της κάτω γειτονιάς, στο Λ. που έμενε 3 στενά πιο πέρα και ήταν ο κολλητός μου μέχρι την πρώτη δημοτικού και στους μεγαλύτερους Κ. και Χ. που με πείραζαν και με ενοχλούσε, αλλά εγώ το έκρυβα, γιατί μόνον έτσι μπορούσα να κάνω παρέα μαζί τους. Με αυτό έμαθα τις πρώτες μου ορθοπεταλιές, τις πρώτες μου κόντρες και τα πρώτα μου κόλπα. Το ποδήλατο το έμαθα γιατί με ευχαριστούσε η αίσθηση ελευθερίας που είχα εξαιτίας της ταχύτητας. Θυμάμαι όλες μου τις πτώσεις, όλες τις φορές που κάποιος με κάρφωνε στους γονείς μου ότι έτρεχα, αλλά όλα σαν διάλειμμα από ένα υπέροχο παιχνίδι. Από μικρός έλεγα με περισσό στόμφο ότι πρέπει να ξέρεις να πέφτεις για να αποδείξεις πόσο καλά ξέρεις να κάνεις ποδήλατο. Και η πτώση έχει την τεχνική της. Από το λιλιπούτειο εκείνο ποδηλατάκι πέρασαν χρόνια με άλλους ενδιάμεσους έρωτες, ψυχράνσεις, επανενώσεις, πικρές και γλυκές αναμνήσεις. Ο τελευταίος μου έρωτας ελπίζω να κρατήσει λίγο παραπάνω από τους προηγούμενους.

ΥΓ: Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το υπέροχο αποτέλεσμα στο Γιώργο Βογιατζή και στην ομάδα της Fidusa. Είναι το πρώτο μου fixie και ελπίζω σύντομα να αισθάνομαι το ίδιο άνετα πάνω του όσο και στο μεταχειρισμένο μου Cilo που τον τελευταίο χρόνο με ταξιδεύει αγόγγυστα.

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

Must have been

The park

days and days that I listen to this song repeatedly and I cannot get over it. The skein started unraveling when I heard this one during a Panos Michail’s broadcast on radiobubble.

PS: I ask sorry in advance for my sloppy English, but it’s an experiment in progress 🙂

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά