Category Archives: in vacuo

Riverside

Supinely

140 παλμοί το λεπτό, 40 ανάσες, σφιγμένο στομάχι, μούδιασμα. Ξάπλα. Κατεβασμένα στόρια, άδειο δωμάτιο, ένα αρωματικό κερί καίει. Λευκή οθόνη, μαύρα γράμματα. Single repeat*. Χαμηλό ταβάνι, ψηλή ντουλάπα. Όλα άσπρα. Πότε πια θα εξοικειωθείς με αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις στον καθρέφτη και είναι η αντανάκλαση μίας μεγάλης πλεκτάνης. Η υπόσχεση της ανάμνησης είναι ψέμα. Μεγάλο. Μέχρι την επόμενη ανάμνηση που θα γίνει και αυτή πρώην. Η απώλεια και το αντίο έχει γίνει ρουτίνα και ακόμα να το αποδεχτείς. Αλκοόλ και THC. Το νερό στο καλοριφέρ πλατσουρίζει. Σκιές στον τοίχο. Το κερί ακόμα καίει. Ζέστη και όμως κρύο.

*Agnes Obel – Riverside

Advertisements

9 Σχόλια

Filed under in vacuo

Αυτό εδώ γράφτηκε έχοντας μπροστά μου ένα κορίτσι που μου χαμογέλασε σε μία πολύ δύσκολη στιγμή. Το χαμόγελο εκείνο μου έδειξε το δρόμο. Η ζωή είναι τόσο άδικη με τους πιο καλούς ανθρώπους, που δεν υπάρχουν λέξεις να την περιγράψεις. Στα 24 της έχει καρκίνο της μήτρας.

Να είσαι καλά Μ. Θα έρθω να σε δω.

Σχολιάστε

Filed under in vacuo

0

Ultimacy

Η μόνη στιγμή* που νιώθω μια κάποια ευτυχία είναι όταν μιλάω μαζί σου. Δεν ξέρω αν νιώθω κάτι άλλο. Είναι αυτή η παύση του καθωσπρεπισμού που στραγγίζει την επιθυμία και αναβάλει τα συναισθήματα για το μέλλον. Μη νομίζεις ότι δεν καταλαβαίνω πώς με κοιτάς. Κάνεις λάθος, όμως. Θα σε προδώσω. Απλά, τώρα, χρειάζομαι ακόμα έναν κλινικά εγωιστή να ολοκληρώσω το σχέδιό μου.

* Sol Seppy – Enter one

Σχολιάστε

Filed under in vacuo

Contradictions

Contradictions

Τις Κυριακές τα λεωφορεία είναι ικανά να σε διαλύσουν. Η ατμόσφαιρα τους πετάει σπίθες από τον ηλεκτρισμό. Κοιτάς τα παπούτσια και φαντάζεσαι ποιος μπορεί να στέκεται πάνω σε αυτά τα πόδια. Το κάνεις ασυναίσθητα, αλλά είναι ωραίο παιχνίδι. Η μουσική* καρφωμένη στα αυτιά σου φιλτράρει την, καθώς δείχνει, χαρούμενη συζήτηση των Ισπανών δίπλα σου. Δύο κορίτσια ένα αγόρι. Κάπου 20 χρονών. Το ένα κορίτσι χαϊδεύει το γόνατο του αγοριού, ενώ το άλλο προσπαθεί να κρύψει τον έρωτά της.
Σε μια βδομάδα οι δρόμοι σας χωρίζουν. Ματιές, αγγίγματα, φιλιά χωρίς αύριο. Μόνο τώρα. Ό,τι πάρεις κι ό,τι δώσεις. Ευτυχία και δυστυχία μαζί. Πώς πάνε αυτά τα δυο παρέα; Ξαφνικά σηκώνεις τα μάτια και όλα βγάζουν περισσότερο νόημα.
Οι ρόδες της βαλίτσας τελειώνουν σε μία όμορφη γυναίκα που κλαίει ήσυχα, πνίγοντας τους λυγμούς της. Μέσα στο πλήθος. Κρατάει τη βαλίτσα με δύναμη. Από την ένταση οι φλέβες του χεριού της σκαλίζουν το φακιδωτό της δέρμα, ενώ το άλλο χέρι σκουπίζει τα δάκρυα λίγο πριν στάξουν. Κοιτάζει στο κενό. Μέσα από το τζάμι, μέσα από τη λαμαρίνα και μέσα από ‘σένα που έχεις μαγευτεί από την αγριάδα της στιγμής.
Στρίβεις το βλέμμα είκοσι εκατοστά και νιώθεις τον έρωτα των δύο γυναικών που κοιτάζονται στα μάτια. Μάτια υγρά και γυαλιστερά από τα γέλια και από ευτυχία.
Τα σύννεφα συνεχίζουν να εκβιάζουν τον ήλιο. Ο αέρας ανακατεύει τον ουρανό και τη διάθεσή σου. Δύο λεπτά καιρός.
«Nächster halt, Morgental».

* Bosques de mi Mente – Soledad from Ruido Blanco

3 Σχόλια

Filed under in vacuo