Contradictions

Contradictions

Τις Κυριακές τα λεωφορεία είναι ικανά να σε διαλύσουν. Η ατμόσφαιρα τους πετάει σπίθες από τον ηλεκτρισμό. Κοιτάς τα παπούτσια και φαντάζεσαι ποιος μπορεί να στέκεται πάνω σε αυτά τα πόδια. Το κάνεις ασυναίσθητα, αλλά είναι ωραίο παιχνίδι. Η μουσική* καρφωμένη στα αυτιά σου φιλτράρει την, καθώς δείχνει, χαρούμενη συζήτηση των Ισπανών δίπλα σου. Δύο κορίτσια ένα αγόρι. Κάπου 20 χρονών. Το ένα κορίτσι χαϊδεύει το γόνατο του αγοριού, ενώ το άλλο προσπαθεί να κρύψει τον έρωτά της.
Σε μια βδομάδα οι δρόμοι σας χωρίζουν. Ματιές, αγγίγματα, φιλιά χωρίς αύριο. Μόνο τώρα. Ό,τι πάρεις κι ό,τι δώσεις. Ευτυχία και δυστυχία μαζί. Πώς πάνε αυτά τα δυο παρέα; Ξαφνικά σηκώνεις τα μάτια και όλα βγάζουν περισσότερο νόημα.
Οι ρόδες της βαλίτσας τελειώνουν σε μία όμορφη γυναίκα που κλαίει ήσυχα, πνίγοντας τους λυγμούς της. Μέσα στο πλήθος. Κρατάει τη βαλίτσα με δύναμη. Από την ένταση οι φλέβες του χεριού της σκαλίζουν το φακιδωτό της δέρμα, ενώ το άλλο χέρι σκουπίζει τα δάκρυα λίγο πριν στάξουν. Κοιτάζει στο κενό. Μέσα από το τζάμι, μέσα από τη λαμαρίνα και μέσα από ‘σένα που έχεις μαγευτεί από την αγριάδα της στιγμής.
Στρίβεις το βλέμμα είκοσι εκατοστά και νιώθεις τον έρωτα των δύο γυναικών που κοιτάζονται στα μάτια. Μάτια υγρά και γυαλιστερά από τα γέλια και από ευτυχία.
Τα σύννεφα συνεχίζουν να εκβιάζουν τον ήλιο. Ο αέρας ανακατεύει τον ουρανό και τη διάθεσή σου. Δύο λεπτά καιρός.
«Nächster halt, Morgental».

* Bosques de mi Mente – Soledad from Ruido Blanco

3 Σχόλια

Filed under in vacuo

Sweet sweet post

Eternal love

Beach house – Used to be

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

P vs NP

Σήμερα μου το είπε ο Φ. και απ’ ό,τι βλέπω μέχρι στιγμής γίνεται χαμός στο γουέμπ.

So, P\neq NP . [author]

Για να δούμε λοιπόν αν ένα κεντρικό πρόβλημα των μαθηματικών και της θεωρητικής πληροφορικής βρήκε την απάντησή του.

Update: Κλαίω από τα γέλια με τα σχόλια.

Σχολιάστε

Filed under science

Ταβανοσκόπηση

Μαλάκα μου, αυτό το κομμάτι* πώς το έχασα; Τι άλλο έχω χάσει άραγε; Πόσα από αυτά που περνάνε γίνονται αντιληπτά και πόσα ακουμπάνε…Τι στίχος…

βλέπεις τον άνθρωπο μικρό,
που τον πατάν στ’ αλήθεια
τα πόδια του τα ίδια,
τα πόδια του τα ίδια…

——–

Αν χτυπούσε τώρα το τηλέφωνο ποιος θα ‘θελα να ‘ταν στην άλλη άκρη; Τι θα μου έλεγε; Και τι θα συνέβαινε αν δεν χτυπήσει;

——–

– «Περνάς την κρίση του ενός έτους. Νομίζω ότι το γράφει και στο συμβόλαιό σου!»
– Ναι, αλλά…

——–

Είναι κάτι κορίτσια με μάτια κρυστάλλινα. Στο φως οι ανακλάσεις σε ζαλίζουν και «τσακ!» εκεί χωρίς να το καταλάβεις σου κόβουν τους κόμπους που με τόση επιμονή έχεις δέσει.

——–

Τελικά το τηλέφωνο χτύπησε. Καλύτερα να μη χτυπούσε. Και φυσικά έπεσα έξω στις προβλέψεις μου. Από την άλλη, χέστηκα…σάμπως σταμάτησε η γη να γυρίζει γύρω από τον ήλιο;

——–

Πάλι η σκέψη μου στη μνήμη…Πώς μυρίζει το κατώι στο χωριό; Προσπαθώ να θυμηθώ την ανάμικτη μυρωδιά της ρίγανης, του θυμαριού, του σκόρδου και του λαδοτυριού, αλλά μάταια. Τι συνηθίζω και τι ξεχνάω;

——–

Του άλλου του έγραψα μήνυμα πριν δύο μέρες και ακόμα δεν έχει βρει χρόνο να απαντήσει…θα το ξέχασε. Μαλάκας. Τον αγαπάω όμως.

——–

Κενό.

——–

Μισή ώρα πέρασε και ακόμα το ταβάνι είναι στη θέση του. Πρέπει να βάλω φωτιστικό στο δωμάτιο…δε γαμιέται…μη σώσει και βάλω. Βαριέμαι.

——–

Πόση ώρα φαντάζομαι ήχους και εικόνες; Πωπω! Χάσιμο…

——–

Νομίζω ότι αυτό** θα γίνει το soundtrack της εβδομάδας.

* Θανάσης Παπακωνσταντίνου/Σωκράτης Μάλαμας – Διάφανος
** Karen Elson – The Ghost Who Walks

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

Ήρθε!

Fidusa fixie

Στις πρώτες μου μνήμες συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων και εκείνες οι στιγμές πάνω στο κόκκινο μικροσκοπικό ποδηλατάκι που κράτησα μέχρι να το δώσω σε οικογενειακό μας φίλο που το λαχταρούσε για καιρό, αν θυμάμαι καλά το βλέμμα του. Εκείνο το μικρό ποδηλατάκι, αρχικά με τις βοηθητικές του και πολύ σύντομα χωρίς αυτές, με πήγαινε στα όρια της γειτονιάς μου. Στο πάρκο της κάτω γειτονιάς, στο Λ. που έμενε 3 στενά πιο πέρα και ήταν ο κολλητός μου μέχρι την πρώτη δημοτικού και στους μεγαλύτερους Κ. και Χ. που με πείραζαν και με ενοχλούσε, αλλά εγώ το έκρυβα, γιατί μόνον έτσι μπορούσα να κάνω παρέα μαζί τους. Με αυτό έμαθα τις πρώτες μου ορθοπεταλιές, τις πρώτες μου κόντρες και τα πρώτα μου κόλπα. Το ποδήλατο το έμαθα γιατί με ευχαριστούσε η αίσθηση ελευθερίας που είχα εξαιτίας της ταχύτητας. Θυμάμαι όλες μου τις πτώσεις, όλες τις φορές που κάποιος με κάρφωνε στους γονείς μου ότι έτρεχα, αλλά όλα σαν διάλειμμα από ένα υπέροχο παιχνίδι. Από μικρός έλεγα με περισσό στόμφο ότι πρέπει να ξέρεις να πέφτεις για να αποδείξεις πόσο καλά ξέρεις να κάνεις ποδήλατο. Και η πτώση έχει την τεχνική της. Από το λιλιπούτειο εκείνο ποδηλατάκι πέρασαν χρόνια με άλλους ενδιάμεσους έρωτες, ψυχράνσεις, επανενώσεις, πικρές και γλυκές αναμνήσεις. Ο τελευταίος μου έρωτας ελπίζω να κρατήσει λίγο παραπάνω από τους προηγούμενους.

ΥΓ: Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το υπέροχο αποτέλεσμα στο Γιώργο Βογιατζή και στην ομάδα της Fidusa. Είναι το πρώτο μου fixie και ελπίζω σύντομα να αισθάνομαι το ίδιο άνετα πάνω του όσο και στο μεταχειρισμένο μου Cilo που τον τελευταίο χρόνο με ταξιδεύει αγόγγυστα.

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

Must have been

The park

days and days that I listen to this song repeatedly and I cannot get over it. The skein started unraveling when I heard this one during a Panos Michail’s broadcast on radiobubble.

PS: I ask sorry in advance for my sloppy English, but it’s an experiment in progress 🙂

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

Fucking alive!

Light

listening to the wildly pounding beat

waking up from a ghostly presence

penetrating every piece of your existence

from the head to the feet

sublime moments*

dragons cannot kill me, no more

feel me more

he wonders, he ponders

* Jóhann Jóhannsson – Fordlandia

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά