Tag Archives: μουσική

Languid

Languid

Την είχε δει πρώτη φορά πριν λίγες μέρες. Οι κουβέντες που αντάλλαξαν στερεοτυπικές και βαρετές, όπως όταν πιάνεσαι στον ύπνο, εκείνη κρατώντας μία Quöllfrisch κι εκείνος ένα τσιγάρο. Ακόμα και σήμερα δεν μπορούσε να θυμηθεί τι ήταν αυτό που πρώτο τράβηξε την προσοχή του· τα κατσαρά ξανθά μαλλιά, το ανέμελα διαπεραστικό βλέμμα ή η αλήτικη αύρα σε κάθε της κίνηση*; Δεν έχει σημασία, διέκοψε απότομα τις σκέψεις του. Όλα συνέβησαν σε μια στιγμή από εκείνες που δεν θέλει να ξεχάσει ποτέ του. Μία στιγμή συμπυκνωμένης ευτυχίας που ίσως απλωθεί στο μέλλον ή μία γλυκιά κατάρα. Δεν ξέρει ακόμα και αυτό τού μουδιάζει το μυαλό.

Και να που σήμερα μέσα στο πλήθος αναγνώρισε αυτά τα κατσαρά μαλλιά και ένιωσε το σάλιο του να τού γδέρνει το λαιμό. Η απόφαση της στιγμής για μάχη εκδηλώθηκε πολύ αυθόρμητα. Ίσως έφταιγαν τα στοιχειωμένα του όνειρα και ας μη τα θυμόταν καλά, σκέφτηκε και πάλι. Το σίγουρο είναι ότι προχθές που ονειροπολούσε, χαζεύοντας κάτι άσπρα σύννεφα ρουφώντας τον καπνό του, την είδε μπροστά του να του χαμογελάει και αυτό ήταν αρκετό να του φτιάξει το υπόλοιπο μίας κατά τα άλλα τελείως αδιάφορης μέρας.

Η μέρα κυλούσε και δεν τολμούσε να την κοιτάξει στα μάτια. Φοβάται ακόμα τη φωτιά που καίει μέσα σε τέτοια μάτια. Κοιτούσε μόνο στα κλεφτά τα χέρια και τα μαλλιά της, όταν κάτι τής αποσπούσε την προσοχή. Το μυαλό του αδιάκοπα έφτιαχνε εικόνες, γεύσεις και μυρωδιές που, το ήξερε, μάταια προσπαθούσε να κοιμίσει. Την πιο ωραία στιγμή που του χάρισε η μέρα ήταν όταν εκείνη αφαιρέθηκε κοιτώντας εξονυχιστικά τον αστράγαλό του· τότε βρήκε την ευκαιρία να θαυμάσει το μεγαλείο που ήταν καθιστό μπροστά του. Και είδε το κοκαλάκι στον ώμο, τις φλέβες στα χέρια, το αφυδατωμένο δέρμα στις γάμπες της και ένιωσε αληθινός. Ήθελε να φωνάξει «Σε θέλω!», αλλά ο χείμαρρος των σκέψεών του έπνιξαν τις λέξεις του. Μετά από λίγο χαιρετήθηκαν και έφυγαν χωρίς να δώσουν ραντεβού, γιατί, στην πραγματικότητα, ήξεραν ότι θα ξαναβρεθούν σύντομα.

* Giana Factory – Heart thief

10 Σχόλια

Filed under Uncategorized

Riverside

Supinely

140 παλμοί το λεπτό, 40 ανάσες, σφιγμένο στομάχι, μούδιασμα. Ξάπλα. Κατεβασμένα στόρια, άδειο δωμάτιο, ένα αρωματικό κερί καίει. Λευκή οθόνη, μαύρα γράμματα. Single repeat*. Χαμηλό ταβάνι, ψηλή ντουλάπα. Όλα άσπρα. Πότε πια θα εξοικειωθείς με αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις στον καθρέφτη και είναι η αντανάκλαση μίας μεγάλης πλεκτάνης. Η υπόσχεση της ανάμνησης είναι ψέμα. Μεγάλο. Μέχρι την επόμενη ανάμνηση που θα γίνει και αυτή πρώην. Η απώλεια και το αντίο έχει γίνει ρουτίνα και ακόμα να το αποδεχτείς. Αλκοόλ και THC. Το νερό στο καλοριφέρ πλατσουρίζει. Σκιές στον τοίχο. Το κερί ακόμα καίει. Ζέστη και όμως κρύο.

*Agnes Obel – Riverside

9 Σχόλια

Filed under in vacuo

Μαύρος κύκνος

Just raise your eyes

Το αχνό φως της οθόνης* τής φώτιζε το πρόσωπο και στη σκοτεινή αίθουσα κατέβαιναν όλα τα αστέρια που έχουν ανταμωθεί ποτέ. Τι όμορφα τσιμπήματα!

* Max Richter – The Tartu Piano

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

Προχωρημένο φθινόπωρο

Looking glass?

Τα φύλλα πέφτουν στις αυλές για να φέρουν γειτονικές ιστορίες πιο κοντά.

Αυτό μου καρφώθηκε στο μυαλό όπως περνούσε το ποδήλατο πάνω από τα χαλκοκόκκινα φύλλα*.

* Keep Shelly in Athens – Running Out Of You

2 Σχόλια

Filed under προσωπικά

Contradictions

Contradictions

Τις Κυριακές τα λεωφορεία είναι ικανά να σε διαλύσουν. Η ατμόσφαιρα τους πετάει σπίθες από τον ηλεκτρισμό. Κοιτάς τα παπούτσια και φαντάζεσαι ποιος μπορεί να στέκεται πάνω σε αυτά τα πόδια. Το κάνεις ασυναίσθητα, αλλά είναι ωραίο παιχνίδι. Η μουσική* καρφωμένη στα αυτιά σου φιλτράρει την, καθώς δείχνει, χαρούμενη συζήτηση των Ισπανών δίπλα σου. Δύο κορίτσια ένα αγόρι. Κάπου 20 χρονών. Το ένα κορίτσι χαϊδεύει το γόνατο του αγοριού, ενώ το άλλο προσπαθεί να κρύψει τον έρωτά της.
Σε μια βδομάδα οι δρόμοι σας χωρίζουν. Ματιές, αγγίγματα, φιλιά χωρίς αύριο. Μόνο τώρα. Ό,τι πάρεις κι ό,τι δώσεις. Ευτυχία και δυστυχία μαζί. Πώς πάνε αυτά τα δυο παρέα; Ξαφνικά σηκώνεις τα μάτια και όλα βγάζουν περισσότερο νόημα.
Οι ρόδες της βαλίτσας τελειώνουν σε μία όμορφη γυναίκα που κλαίει ήσυχα, πνίγοντας τους λυγμούς της. Μέσα στο πλήθος. Κρατάει τη βαλίτσα με δύναμη. Από την ένταση οι φλέβες του χεριού της σκαλίζουν το φακιδωτό της δέρμα, ενώ το άλλο χέρι σκουπίζει τα δάκρυα λίγο πριν στάξουν. Κοιτάζει στο κενό. Μέσα από το τζάμι, μέσα από τη λαμαρίνα και μέσα από ‘σένα που έχεις μαγευτεί από την αγριάδα της στιγμής.
Στρίβεις το βλέμμα είκοσι εκατοστά και νιώθεις τον έρωτα των δύο γυναικών που κοιτάζονται στα μάτια. Μάτια υγρά και γυαλιστερά από τα γέλια και από ευτυχία.
Τα σύννεφα συνεχίζουν να εκβιάζουν τον ήλιο. Ο αέρας ανακατεύει τον ουρανό και τη διάθεσή σου. Δύο λεπτά καιρός.
«Nächster halt, Morgental».

* Bosques de mi Mente – Soledad from Ruido Blanco

3 Σχόλια

Filed under in vacuo

Sweet sweet post

Eternal love

Beach house – Used to be

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

Ταβανοσκόπηση

Μαλάκα μου, αυτό το κομμάτι* πώς το έχασα; Τι άλλο έχω χάσει άραγε; Πόσα από αυτά που περνάνε γίνονται αντιληπτά και πόσα ακουμπάνε…Τι στίχος…

βλέπεις τον άνθρωπο μικρό,
που τον πατάν στ’ αλήθεια
τα πόδια του τα ίδια,
τα πόδια του τα ίδια…

——–

Αν χτυπούσε τώρα το τηλέφωνο ποιος θα ‘θελα να ‘ταν στην άλλη άκρη; Τι θα μου έλεγε; Και τι θα συνέβαινε αν δεν χτυπήσει;

——–

– «Περνάς την κρίση του ενός έτους. Νομίζω ότι το γράφει και στο συμβόλαιό σου!»
– Ναι, αλλά…

——–

Είναι κάτι κορίτσια με μάτια κρυστάλλινα. Στο φως οι ανακλάσεις σε ζαλίζουν και «τσακ!» εκεί χωρίς να το καταλάβεις σου κόβουν τους κόμπους που με τόση επιμονή έχεις δέσει.

——–

Τελικά το τηλέφωνο χτύπησε. Καλύτερα να μη χτυπούσε. Και φυσικά έπεσα έξω στις προβλέψεις μου. Από την άλλη, χέστηκα…σάμπως σταμάτησε η γη να γυρίζει γύρω από τον ήλιο;

——–

Πάλι η σκέψη μου στη μνήμη…Πώς μυρίζει το κατώι στο χωριό; Προσπαθώ να θυμηθώ την ανάμικτη μυρωδιά της ρίγανης, του θυμαριού, του σκόρδου και του λαδοτυριού, αλλά μάταια. Τι συνηθίζω και τι ξεχνάω;

——–

Του άλλου του έγραψα μήνυμα πριν δύο μέρες και ακόμα δεν έχει βρει χρόνο να απαντήσει…θα το ξέχασε. Μαλάκας. Τον αγαπάω όμως.

——–

Κενό.

——–

Μισή ώρα πέρασε και ακόμα το ταβάνι είναι στη θέση του. Πρέπει να βάλω φωτιστικό στο δωμάτιο…δε γαμιέται…μη σώσει και βάλω. Βαριέμαι.

——–

Πόση ώρα φαντάζομαι ήχους και εικόνες; Πωπω! Χάσιμο…

——–

Νομίζω ότι αυτό** θα γίνει το soundtrack της εβδομάδας.

* Θανάσης Παπακωνσταντίνου/Σωκράτης Μάλαμας – Διάφανος
** Karen Elson – The Ghost Who Walks

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά