Tag Archives: σκέψεις

Αποσυμπίεση

Το αίμα στο κεφάλι, τα μηνίγγια έτοιμα να σπάσουν, μυρωδιές που αν αναπνεύσεις λιποθυμάς και ανάμεσά τους μία τεράστια απόσταση που σε κάνει να θες πάρεις στο επόμενο αεροπλάνο και να ουρλιάξεις* μέχρι να μην μπορείς να σταθείς στα πόδια σου.

Θυμός και απόγνωση.

* 65daysofstatic – The distant & mechandised glow of eastern european dance parties

10 Σχόλια

Filed under προσωπικά, Πολιτικά

Languid

Languid

Την είχε δει πρώτη φορά πριν λίγες μέρες. Οι κουβέντες που αντάλλαξαν στερεοτυπικές και βαρετές, όπως όταν πιάνεσαι στον ύπνο, εκείνη κρατώντας μία Quöllfrisch κι εκείνος ένα τσιγάρο. Ακόμα και σήμερα δεν μπορούσε να θυμηθεί τι ήταν αυτό που πρώτο τράβηξε την προσοχή του· τα κατσαρά ξανθά μαλλιά, το ανέμελα διαπεραστικό βλέμμα ή η αλήτικη αύρα σε κάθε της κίνηση*; Δεν έχει σημασία, διέκοψε απότομα τις σκέψεις του. Όλα συνέβησαν σε μια στιγμή από εκείνες που δεν θέλει να ξεχάσει ποτέ του. Μία στιγμή συμπυκνωμένης ευτυχίας που ίσως απλωθεί στο μέλλον ή μία γλυκιά κατάρα. Δεν ξέρει ακόμα και αυτό τού μουδιάζει το μυαλό.

Και να που σήμερα μέσα στο πλήθος αναγνώρισε αυτά τα κατσαρά μαλλιά και ένιωσε το σάλιο του να τού γδέρνει το λαιμό. Η απόφαση της στιγμής για μάχη εκδηλώθηκε πολύ αυθόρμητα. Ίσως έφταιγαν τα στοιχειωμένα του όνειρα και ας μη τα θυμόταν καλά, σκέφτηκε και πάλι. Το σίγουρο είναι ότι προχθές που ονειροπολούσε, χαζεύοντας κάτι άσπρα σύννεφα ρουφώντας τον καπνό του, την είδε μπροστά του να του χαμογελάει και αυτό ήταν αρκετό να του φτιάξει το υπόλοιπο μίας κατά τα άλλα τελείως αδιάφορης μέρας.

Η μέρα κυλούσε και δεν τολμούσε να την κοιτάξει στα μάτια. Φοβάται ακόμα τη φωτιά που καίει μέσα σε τέτοια μάτια. Κοιτούσε μόνο στα κλεφτά τα χέρια και τα μαλλιά της, όταν κάτι τής αποσπούσε την προσοχή. Το μυαλό του αδιάκοπα έφτιαχνε εικόνες, γεύσεις και μυρωδιές που, το ήξερε, μάταια προσπαθούσε να κοιμίσει. Την πιο ωραία στιγμή που του χάρισε η μέρα ήταν όταν εκείνη αφαιρέθηκε κοιτώντας εξονυχιστικά τον αστράγαλό του· τότε βρήκε την ευκαιρία να θαυμάσει το μεγαλείο που ήταν καθιστό μπροστά του. Και είδε το κοκαλάκι στον ώμο, τις φλέβες στα χέρια, το αφυδατωμένο δέρμα στις γάμπες της και ένιωσε αληθινός. Ήθελε να φωνάξει «Σε θέλω!», αλλά ο χείμαρρος των σκέψεών του έπνιξαν τις λέξεις του. Μετά από λίγο χαιρετήθηκαν και έφυγαν χωρίς να δώσουν ραντεβού, γιατί, στην πραγματικότητα, ήξεραν ότι θα ξαναβρεθούν σύντομα.

* Giana Factory – Heart thief

10 Σχόλια

Filed under Uncategorized

Μαύρος κύκνος

Just raise your eyes

Το αχνό φως της οθόνης* τής φώτιζε το πρόσωπο και στη σκοτεινή αίθουσα κατέβαιναν όλα τα αστέρια που έχουν ανταμωθεί ποτέ. Τι όμορφα τσιμπήματα!

* Max Richter – The Tartu Piano

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά

0

Ultimacy

Η μόνη στιγμή* που νιώθω μια κάποια ευτυχία είναι όταν μιλάω μαζί σου. Δεν ξέρω αν νιώθω κάτι άλλο. Είναι αυτή η παύση του καθωσπρεπισμού που στραγγίζει την επιθυμία και αναβάλει τα συναισθήματα για το μέλλον. Μη νομίζεις ότι δεν καταλαβαίνω πώς με κοιτάς. Κάνεις λάθος, όμως. Θα σε προδώσω. Απλά, τώρα, χρειάζομαι ακόμα έναν κλινικά εγωιστή να ολοκληρώσω το σχέδιό μου.

* Sol Seppy – Enter one

Σχολιάστε

Filed under in vacuo

Προχωρημένο φθινόπωρο

Looking glass?

Τα φύλλα πέφτουν στις αυλές για να φέρουν γειτονικές ιστορίες πιο κοντά.

Αυτό μου καρφώθηκε στο μυαλό όπως περνούσε το ποδήλατο πάνω από τα χαλκοκόκκινα φύλλα*.

* Keep Shelly in Athens – Running Out Of You

2 Σχόλια

Filed under προσωπικά

2000

2000 παρά 16: Νιώθεις μόνος. Είναι αυτή η επιστροφή μέσα σ’ αυτόν τον γνώριμο κουρνιαχτό που σε ταράζει και σε πληγώνει. Ευτυχώς, όμως, που υπάρχει εκείνο το φωτεινό δωμάτιο. Εκείνο που έχει όλα όσα έχεις μοιραστεί και όλα εκείνα που κρατάς για αργότερα. Μεγάλη απόφαση.

2000 παρά 6: Είσαι έτοιμος να χοροπηδήξεις από χαρά. Ή μήπως ευτυχία; Ή όχι;…Όχι. Είναι η στιγμή που ο ίσκιος σου γίνεται θεριό ανήμερο.

2000 και κάτι: Σε τυλίγει και σε καταπίνει. Ξεκινάει από τα πόδια σου και φτάνει σύντομα στο κεφάλι. Πλήρης απουσία αναφοράς. Ένας καθρέφτης είναι εκεί για να σου θυμίσει κάτι; Αλλά τι; Έχει σημασία, άραγε; Αναρωτιέσαι για αυτό που βλέπεις. Κολλάς. Οι ερωτήσεις ξετρυπώνουν και μαζεύονται στο μοναδικό σημείο που φωτίζει ένας προβολέας. Μόνο εκεί βλέπεις. Μόνο εκεί μπορείς να εστιάσεις. Πουθενά αλλού. Ανοίγεις το στόμα, αλλά δεν ξέρεις τι να πεις. Δεν ξέρεις τι να κάνεις. Αυτές εκεί. Στέκονται βλοσυρές και χλευαστικές απέναντί σου. Εικόνες, ήχοι, μυρωδιές και επαφές συνωστίζονται αμείλικτες δίπλα τους. Άλλες πάλι περνούν και χάνονται με ταχύτητα φωτός. Το αποτύπωμα τους όμως σού τρώει τα σωθικά*. Τι είναι πάλι τούτο; Εκεί. Δες. Ένα λιβάδι πολύχρωμες αναμνήσεις…Τώρα πρέπει να το διπλώσεις προσεκτικά. Πρόσεχε πως το τσακίζεις, ηλίθιε. Πρόσεχε μη χαλάσεις τίποτε. Μη ξεθωριάσει κάποιο χρώμα. Πρόσεχε…Μετά βάλ’ το στο μπλε κουτί.

* Lady & Bird – La Ballade of Lady and Bird

Σχολιάστε

Filed under προσωπικά